|
|
|
ประสบการณ์ธรรมชาติบำบัด ในการฟื้นฟูสุขภาพของ
นายศุภกิจ นิมมานนรเทพ ถ้อยแถลง |
| ผมเคยมีปัญหาด้านสุขภาพหลายอย่าง จนรู้สึกเซ็งกับตัวเอง วันหนึ่งได้รับหนังสือเล่านี้ซึ่งแจกเป็นวิทยาทานโดยบังเอิญ ได้ลองฝึกไปตามนั้น ด้วยความที่เป็นนักพลศึกษามาก่อน จึงเข้าใจเรื่องทางเทคนิคของวิธีการฝึกได้โดยง่าย เพียง 3 วัน อาการปวดตามไขข้อที่เป็นมาแต่กำเนิด ปวดทุกวันทุกคืน ก็หายไป ร่างกายเริ่มแข็งแรง จึงอยากเผยแพร่เนื้อหาของหนังสือเล่มนี้ต่อไป เพื่อบุคคลที่กำลังได้รับทุกข์ จะได้เกิดสุข ถ้าเขายังมีบุญพอที่ได้อ่านพบข้อความนี้ครับ |
|
สรุปสาระจากหนังสือ คุณศุภกิจ มีปัญหาด้านสุขภาพจากโรคภูมิแพ้แต่กำเนิด โรคหอบหืด ต่อมาความดันโลหิตสูง เนื่องจาก ลิ้นหัวใจรั่ว ทำให้เหนื่อยง่าย แพทย์ตอ้งให้ยารับทาน ประคองให้นานที่สุดเพื่อรอการผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจ ต่อมาตอ้งทำ "บอลลูน" เพื่อแก้ไขอาการเส้นเลือดใหญ่ในกล้ามเนื้อหัวใจตีบ ต่อมาโรคเก่าคือ "หอบหืด" กำเริบอย่างหนักแบบแทบถึงแก่ชีวิต ทั้งกินยาและใช้ยาพ่น ก็เอาไม่อยู่ ทั้งที่กำลังจะต้องออกไปบรรยายครั้งสำคัญซึ่งได้รับเชิญไว้ ในขณะที่ย่ำแย่อยู่นั้น คุณศุภกิจ ก็นึกได้ว่าเมื่อ 16 กันยายน 40 มีศาสตราจารย์ จางฉี (Zhang Qi) แห่งภาควิชาพลศึกษาของมหาวิทยาลัยมณฑลเหลียวหนิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ได้มาบรรยายพิเศษที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กล่าวถึงหลักการกายภาพบำบัด ของ ลัทธิเต๋า เพื่อให้อายุยืน และกล่าวว่า สำนักบู๊ตึ๊ง คือหนึ่งในสำนักธรรมชาติบำบัดตามลัทธิเต๋า โดยมีแพ่โจ้ว หรือ เผิงจู่ เจ้าแห่งอายุวัฒนะเป็นปรมจารย์อยู่ท่านหนึ่งด้วย แพ่โจ้ว คือผู้ที่ชาวจีนปั้นรูปท่านไว้บูชาเรียกว่า ซิ่วหรือโซ่ว ในชุดสามเทพ ที่เรียกว่า ฮก ลก ซิ่ว (หรือ ฝู ลู่ โซ่ว) การบรรยายครั้งนั้น ได้สอนท่ากายภาพบำบัดหรือการบริหารง่ายๆให้บางท่า อีกทั้งผู้บรรยายซึ่งอายุ 63 ปี ยังสปิงตัวแผล็วขึ้นไปสาธิตท่าการบริหารอยู่บนโต๊ะได้อย่างคล่องแคล่ว จึงนึกหลับตาทบทวนจนจำได้ท่าหนึ่งอย่างแม่นยำ จึงรีบลุกขึ้นเริ่มบริหารกายตามตำรับบู๊ตึ๊งทันที อาการหอบหืดที่แทบจะเอาชีวิตไม่รอดอยู่ขณะนั้นก็ทุเลาลง และหายได้ จนสามารถออกไปบรรยายได้ตามกำหนดการ และท่านก็ฝึกท่ากายบริหารที่เรียกว่า "ฝึกพลังลมปราณ" นั้นมาตลอด สุขภาพกลับแข็งแรง อ้วนท้วนสมบูรณ์ ทั้งที่เคยผอมและอ่อนแอ เหนื่อยง่าย ท่านได้สอนหลายๆ คนทำ โรคต่างๆก็หายไปได้อย่างอัศจรรย์ และได้พิมพ์หนังสือนี้ออกเผยแพร่เป็นวิทยาทานหลายครั้ง แต่ก็มีผู้มาขอรับไปจนหมดทุกครั้งที่พิมพ์ |
| |